குறிப்பு

என் வலைப்பூவிற்கு லோகோ அமைத்துக் கொடுத்த எஸ்கே(S.K) அவர்களுக்கு நன்றி.
Showing posts with label புனைவு. Show all posts
Showing posts with label புனைவு. Show all posts

Tuesday, February 11, 2014

காதலோ தினம்?

அது என்னவோ நம்மாளுகளுக்கு வருஷத்துல மார்கழி மாசத்தில் நாய்களுக்கு வர்ற மாதிரி பிப்ரவரி மாசமான  காதல் மானாவாரியா பெருக்கெடுத்து ஓடுது. லெட்டர்ங்கிறாங்க, கலர் கலரா டிரஸ் போட்டு டிரஸ் கொடுங்கிறாங்க. அட அதுல தான் இந்தப் பச்சைக் கலரை விடுறாங்களா, அதையே வருஷா வருஷம் போடச் சொல்லி டார்ச்சர் பன்றாங்க.

ஊர்ல இருக்கிற ஆயிரத்தெட்டு புள்ளைகளுக்கும் நூல் விட்டு எதுவும் செட்டாகம அயலூர்ல போயி ஏதோ வத்தலோ தொத்தலோ பிக்கப் பண்ணிட்டு உள்ளூர்ல பச்சை சட்டையைப் போட்டுட்டு இங்கயும் ஏதாவது தேறுமான்னு சுத்தறவங்க தானே அம்புட்டு பேரும். அட இவங்கள விடுங்க, ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி தான் கையும் களவுமா காதலனோட புடிச்சிருப்போம், அப்பக்கூட பச்சைக்கலர் டிரஸ்ஸ துவைக்காமல் கூட போட்டுட்டு திரியுதுக இந்தப் பொண்ணுக.

அப்புறம் இந்தக் கிரீட்டிங்க்ஸ் கார்டு. அதைக் கண்டுபிடிச்சவன் மட்டும் கைல சிக்குனா அவ்ளோ தான். என்னவளேன்னு ஆரம்பிச்சி ஆயிரத்தெட்டு என்டர் தட்டி மொக்கையா ஒரு கவிதை. அதுக்கு கீழே உயிரே போனாலும் உன்னைவிட்டுப் போகாத - காதலன் XXXXன்னு ஒரு கையெழுத்து. அட இதாவது பரவால்ல தமிழ் கவிதை பொறுத்துக்கலாம். சில கைரேகை பார்ட்டிக இங்க்லீஷ் கவிதை இருக்கிற கார்டா பார்த்துத் தான் வாங்கிக் கொடுப்பாங்களாம். அதுல என்ன எழுதி இருக்குன்னு கொடுக்கிற பார்ட்டிக்கும் தெரியாது, வாங்குற அட்டுப் பீஸுக்கும் தெரியாது. நல்லவேளை, இன்டர்நெட் வந்தது. இப்பெல்லாம் மெயில்ல, ட்விட்டர்ல, பேஸ்புக்லன்னு கிரீட்டிங்க்ஸ் கார்டோ கவிதையோ அனுப்பி காசை மிச்சம் புடிக்கிறாங்க.

அப்புறம், நம்ம கலாச்சாரக் காதலர்கள் ஸாரி காவலர்கள். அன்னைக்கு மட்டும் ஆபீஸுக்கு டாஸ்மாக்குக்கு எல்லாம் லீவைப் போட்டுட்டு வீதிவீதியா சுத்திட்டு திரிவாங்க. அதுல பார்த்தீங்கன்னா அந்தப் பார்ட்டிக எல்லாம் ஒருகாலத்துல லவ் பண்ண டிரை பண்ணி செட்டாகம பொலம்பிய கேஸுகளாகத்தான் இருக்கும்.

இவ்ளோ சொல்லியும் ஒண்ணை சொல்லலன்னா மனசு ஆறாது. நான் இன்னை வரைக்கும் காதலர் தினம் கொண்டாடியதே இல்லீங்க. அந்த நாள் மட்டும் லீவைப் போட்டுட்டு வீட்ல தூங்கிடுவேன். ஏன்னா ஊர்ல நமக்கு ரசிகைகள் ஜாஸ்திங்க. எத்தனை பேர் லவ்வுக்குத்தான் நாம வாழ்க்கை கொடுக்கிறது? ;)

Friday, January 24, 2014

புத்தகக் கண்காட்சியும் சமகால எழுத்தாளர்களும்!

என்னோட ஆகச் சிறந்த ஆக்கமான "கந்தரகோலம்" வருவதற்கு முன் இன்னொரு பொஸ்தவம் போடலாம் என இருக்கிறேன். புத்தகக் கண்காட்சி முன்னிட்டு இந்த வளரும்/இளம்/சின்ன/புதிய/பழைய/பெரிய எழுத்தாளர்கள் படும் கஷ்டத்தைப் பார்த்தே இந்த முடிவு எடுத்துள்ளேன்.

அது என்னான்னா,
எழுத்தாளர் ஆவது எப்படி?
முப்பது நாளில் நீங்களும் எழுத்தாளரே!
இலக்கணப் பிழைகளைத் தவிர்ப்பது எப்படி?
துக்கம் தொண்டையை அடைப்பதை களைவது எப்படி?
அடுத்த வருடம் நீங்களும் இலக்கியவாதியே!
இலக்கிய நோபல் பரிசும்,புலிட்சர் பரிசும் உங்களுக்கே!
இந்தப் புக்கை எழுதாதீர்கள்!
எழுத்தாளருக்கு தன்னம்பிக்கை தரும் ஆயிரம் பொன்மொழிகள்
நீயும் என்னைப் போன்ற எழுத்தாளனே - மோனிகா லெவின்ஸ்கீயின் மொழிபெயர்ப்பு கட்டுரைகள்

அடுத்து,

பதிப்பகம் ஆரம்பிக்க ஆயிரம் ஐடியாக்கள்
பதிப்பாளாராவது எப்படி?
பதிப்பகம் - அலசல்கள்
நூலக ஆர்டர்கள் பெறுவது எப்படி?
பதிப்பாளரும் ராயல்டி பிரச்சினைகளும்
எழுத்தாளருடன் ராயல்டி போடுவது எப்படி?
பதிப்பக ஆடிட்டிங்
முப்பது நாளில் பிரிண்டிங் கற்பது எப்படி?




நாவலோ, கட்டுரையோ, கவிதையோ அல்லது சிறுகதையோ எழுதுவது அவ்வளவு கஷ்டமில்லை. எப்படி எழுத வேண்டும் என்பதை ஏற்கனவே நிறையப் பேர் சொல்லிவிட்டபடியால், இப்போதைய எழுத்தாளர்கள் முன்னுரை மற்றும் சமர்ப்பணம் போன்ற முக்கிய பகுதிகளை எழுதுவதில் கோட்டை விடுகின்றனர். எனவே

முப்பது நாளில் முன்னுரை எழுதுவது எப்படி?
உங்கள் நூலை சமர்ப்பணம் செய்வது எப்படி?
பின்னட்டைக்கு போஸ் கொடுப்பது எப்படி?

இருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச வாசகர்களும் இந்தப் புத்தகங்களை வாங்கி அடுத்த வருடத்திற்குள் நீங்களும் ஒரு புத்தகமோ, பதிப்பகமோ ஆரம்பித்து சமகால இலக்கியவாதிகளுக்கு போட்டியாய் படைப்பை உருவாக்க வேண்டும் என விரும்புகிறேன்.

Friday, October 25, 2013

நானும் குறும்படமும்

ஆபீஸில் தீபாவளி சிறப்பு வாரம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த இரண்டு வாரங்களுக்கு தினசரி ஏதாவது ஒரு சிறப்பு நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்திருக்காங்க. அதில் கிடைக்கும் பணத்தை டிரஸ்ட்டுக்கு தரப்போறாங்களாம். அப்படித்தான் குறும்படம் திரையிடல் என்ற நிகழ்ச்சி அறிவிச்சிருந்தாங்க. அதாவது நேற்று அந்த திரையிடல் ஆனால் ரெண்டு நாளைக்கு முன்னால் தான் சொன்னாங்க. நானும் இங்கே நண்பர்களிடம் ஐடியா கேட்டுப் பார்த்தேன்.

கிறிஸ்டோபர் நோலனின் "Doodle Bug" ரீமேக் பண்ண சொல்லி ராஜன் சொல்லியிருந்தார். இன்னொரு நண்பர் ரங்க ராஜன் (https://www.facebook.com/ungalranga) ரெண்டு நாள்ல ஏன் படம் எடுக்க முடியாதுன்னு படம் எடுங்க என்று சொல்லி இருந்தார். இது நல்லா இருக்கேன்னு நேற்று அதற்கான ஆயத்தங்கள் செய்து களமிறங்கினோம். எங்ககிட்டே இருந்தது SONY DSC HX200V காமிரா மட்டும் தான்.

அதை ஒரு கான்பிரன்ஸ் ரூமில் ஓரமாய் வைத்துவிட்டு அந்த ஓவல் வடிவ டெஸ்க்கில் டீம் மெம்பர்களை உட்கார வைத்து விட்டோம். கேமிராமேன் அப்பப்போ ஒவ்வொருத்தரையும் ஃபோகஸ் செய்வார். கிட்டத்தட்ட 12 Angry Men போல எல்லோரையும் கவர் செய்ய டிரை செய்தோம்.

ஸ்க்ரீன் பிளே என்னான்னா...

ரெண்டு நாள் தான் இருக்கு... எப்படி முடியும்? கேமிரா இல்லை, நடிக்க ஆளுக இல்லை, ஸ்க்ரிப்ட் இல்லை,  யாருக்கும் முன் அனுபவம் இல்லை. BGM இல்லை, எடிட்டிங் இல்லை இப்படி என்னென்ன ரீசன் இருக்கு, ஒரு சிறந்த குறும்படத்தை எடுக்க முடியாமல் போனதற்கு.. என்று ஒவ்வொருவராய் பேச வைத்தோம். நார்மலாக எப்படி பேசுவோமே அப்படியே பேசி இருந்தார்கள். அங்கங்கே டீம் மேனேஜர், HR போன்றவர்களை வஞ்சப் புகழ்ச்சியில் ஓட்டியும் இருந்தோம்.

எங்கள் கேமிராமேன் ரொம்ப நல்லவர். எல்லோரையுமே அழகா படம் பிடித்து இருந்தார். கேமிராவில் Stereo மைக் இருந்ததால் ஆடியோ சூப்பராக இருந்தது. எதையும் எடிட் பண்ணாமல் அப்படியே திரையிட்டோம். ரசிகர்கள் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடினார்கள் என சொல்ல முடியாது, மற்ற படங்களுக்கு கிடைத்த வரவேற்பை விட இதற்கு வரவேற்பு அதிகம். (மற்ற மூன்று படங்களும் லவ் ஸ்டோரியை மாற்றி மாற்றி எடுத்து இருந்தார்கள். இரண்டு நாள் என்பதால் அப்படி ஒன்றும் சிலாக்கியமில்லை)

நண்பர்கள் நலன் கருதி அந்த குறும்படத்தை இணையத்தில் வெளியிடவில்லை. மேலும் இந்த ஸ்க்ரிப்டை நீங்கள் நல்லதொரு குறும்படமாய் எடுக்க எனக்கு யாதொரு ஆட்சேபணையும் இல்லை..

Wednesday, October 16, 2013

ஓர் இலக்கியவாதியின் பாஸ்வேர்ட் கதை

முன்னெல்லாம் அலமாரி, பீரோ இதற்கு ஒரு பூட்டுக்கு ரெண்டு பூட்டா போடுவாங்க. அதற்கு முன்னே மண்ணுக்குள்ளே புதைச்சு வச்சிருந்தாங்க. அப்புறம் நம்பர் லாக்கிங் சிஸ்டம் வந்தது. இது எல்லாமே நம்மோட பொருளையோ, இன்னபிறவற்றையோ மற்றவர்கள் திருடக்கூடாது என்பதற்காகத்தான்.

இப்போ எல்லாமே கம்ப்யூட்டர், ஆன்லைன்னு ஆனதற்குப் பின் பாஸ்வேர்ட் அமைப்பது தான் மிகப்பெரிய கஷ்டமான வேலை. நீங்க எவ்வளவு தான் ஐடில பெரிய அப்பாடக்கரா இருந்தாலும் சரியான பாஸ்வேர்ட் வைக்காமல் விட்டுட்டீங்கன்னா உங்க பணம், இமேஜ், வேலை இப்படி எல்லாமே கோவிந்தா ஆகிடும்.

பாஸ்வேர்ட் வைக்கிறது ஒரு காலத்துல சாதரணமாகத்தான் இருந்தது. ஹேக்கிங் அதிகமானதற்கு அப்புறம் அதில் பல வகையான மாற்றங்கள் கொண்டு வந்தாங்க. ஸ்பெஷல் கேரக்டர் வைங்க, கேப்பிடல் லட்டர் வைங்க, நம்பர்கள் கண்டிப்பா இருக்கணும் இப்படி.



ஆன்லைன் பேங்க்கிங், டிரான்ஸாக்சன் அதிகமானதிற்கு அப்புறம் ஒவ்வொரு சைட்லையும் நம்ம பேரை ரெஜிஸ்டர் பண்ணிட்டு வித்தியாசமான பாஸ்வேர்ட் வைக்க வேண்டியதாகிடுச்சி. ஒரே பாஸ்வேர்ட் வைக்கிறதுல ரெண்டு பிரச்சினைகள்.

ஒண்ணு, யாராவது நம்ம பாஸ்வேர்ட் கண்டுபிடிசிட்டா அப்புறம் ஈஸியா எல்லாத்தையும் சுருட்டிடலாம்.

ரெண்டாவது, பாஸ்வேர்ட் சிஸ்டம் ஒவ்வொரு சைட்டும் ஒவ்வொரு மாதிரி வச்சிருக்காங்க.

இப்போ லாகின் வித் பேஸ்புக், கூகிள் ஆப்ஷன்ஸ் வர ஆரம்பிச்சிருக்கு. ஆனாலும் இதை பேங்க் அக்கவுண்டுக்கு பயன்படுத்த முடியாது.

என்ன ஆச்சின்னா, பாஸ்வேர்ட் எல்லாம் மறந்து போயிருதுன்னு சொல்லி எல்லாம் பாஸ்வேர்ட்களையும் ஒரு எக்ஸெல் ஷீட்ல போட்டு அதற்கு ஒரு பாஸ்வேர்ட் போட்டு வச்சிருந்தேன்.

இப்போ அந்த எக்ஸெல் ஷீட் பாஸ்வேர்ட்டை மறந்திட்டேன்..

Friday, October 4, 2013

ராஜா ராணி பார்க்காத விமர்சனம்

எனக்கு ராஜா ராணி படம் சுத்தமா பிடிக்கல. படம் பார்த்திட்டியான்னு கேட்கறீங்களா? படம் பார்த்துத் தான் விமர்சனம் எழுதணும்னு ஏதாவது இருக்கா? இல்லே இப்போ எழுதறவங்க எல்லாம் படம் பார்த்துத் தான் விமர்சனம் எழுதறாங்களா? ஆமா எனக்கு ராஜா ராணி படம் சுத்தமா பிடிக்கல. படம் எப்படி எடுக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லிக்கொடுக்க இந்தப் படம் ஒரு உதாரணம். அவ்ளோ கேனத்தனமா, கிறுக்குத்தனமா மொக்கையா இருக்கு.

ஏன் புடிக்கலன்னு காரணம் கேட்கறீங்களா? ரொம்ப சிம்பிள், எங்க எலக்கிய தல பன்னிக்குட்டி ராம்சாமி நஸ்ரியாவோட தீவிர இரசிகர். படத்துல நஸ்ரியாவோட இன்ட்ரோ சீன்ல அசிங்கமா ஆடவிட்டுட்டாங்க. இது ஒரு காரணம் போதுமே? அதுவுமில்லாம படத்த பத்தி எங்க தல இன்னும் எதுவும் சொல்லல. ஏற்கனவே அந்த பட டைரக்டரோட வாய்க்கா தகராறு வேற இருக்கு. அதான் இப்போதைக்கு இப்படி ஒரு விமர்சனம். நாளைக்கே எங்க தல படம் நல்லாருக்குன்னு எழுதிட்டார்னா அப்புறம் பாருங்க, இந்த போஸ்ட்ட வைரஸ் டெலீட் பண்ணிடும்.



போன வாரத்துல ஒரு நாள் தல ஒரு போஸ்ட் போட்டிருந்தார். எக்ஸெல்ல (நல்லாப் படிங்க excel தான்) சில எடிட்டிங் ஹெல்ப் கேட்டிருந்தார். அதாகப்பட்டது என்னான்னா எக்ஸெல்ல பேஜ் நம்பர் எப்படி போடுறது? அவருக்கு 500-700 வது பக்கம் வரைக்கும் ஏதோ  மாத்தணுமாம். நான் கேட்டேன் தல, அது பக்கமா? இல்லை Rowவான்னு.. பொசுக்குன்னு கோவப்பட்டு என்னை தூக்கிட்டார்ன்னா பாருங்களேன். அப்புறம் அவருக்கு புடிச்ச பகார்டி லெமன் வாங்கிக் கொடுத்து தாஜா பண்ணி திரும்பவும் சேர்ந்தது தனிக் கதை.

நிற்க, எங்கே விட்டேன்? எக்ஸெல் பிரச்சினை என்னான்னா, இவரோட எக்ஸெல்ல பிரான்ஸ்லயோ இல்லை கிரீஸ்லயோ யுனிவர்சிட்டில பாடமா வைக்கப் போறாங்களாம். அதான் எடிட் பண்ணிட்டு இருக்கார். எக்ஸெல் எடிட் பண்ண எங்க தல ஒரு நாளைக்கு 37 மணி நேரம் வேலை பார்க்கிறார். எப்பாடுபட்டாவது எக்ஸெல்ல ரெடி பண்ணி கொடுத்திட்டா நம்ம பசங்ககிட்டே கொடுத்து பிரிண்ட் எடுத்துக்கலாம்.

ஆமா, சொல்லுங்க, எக்ஸெல்ல எப்படி பேஜ் சொல்லுறது? row கணக்கு தானே? ஒவ்வொரு ஷீட்டும் தனிப் பேஜ்ஜா?


Sunday, December 23, 2012

நீ.எ.பொ.வசந்தமும் பீட்டர் மேனனும்

உலகப் படங்கள் தவிர்த்த மற்ற படங்களைப் பார்த்து மாமாங்கம் ஆகிவிட்ட படியால் ஒரு தமிழ்ப் படத்தை பார்க்க மூன்று மணி நேரம் செலவிட வேண்டுமா என்ற யோசனையில் இருந்தேன். இணையத்தில் கொட்டிக் கிடந்த  விமர்சனங்களில் நீ தானே என் பொன் வசந்தம் ஓர் ஆங்கிலப் படமே என விளக்கியிருந்தனர். மின்னலே, காக்க காக்க தவிர்த்த மற்ற பீட்டர் மேனன் படங்களை தமிழ் சப்-டைட்டில் பிரச்சினையால் பார்க்காமல் இருந்தேன். இருப்பினும் பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம், வேட்டையாடு விளையாடு, வாரணம் ஆயிரம் மற்றும் விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா போன்ற படங்களின் சில காட்சிகள்/பாடல்களை டிவியில் பார்த்திருந்தேன்.

படம் ஆரம்பிக்கும் போது ஒரு சந்தேகம் வந்தது, ஹீரோ யார், ஜீவாவா இல்லை சந்தானமா என! முதல் பாடல் முடிந்ததும் ஆரம்பித்தது ஏழரை. நான் ஆங்கிலம் முதற்கொண்ட பிற மொழிப் படங்களை சப்-டைட்டிலுடன் பார்த்தே பழக்கப்பட்டவன். எனக்கு இந்தப் படத்தில் பேசும் வசனங்கள் சுத்தமாகப் புரியவில்லை. அட நீங்க வேற 90களில் வளரும் குழந்தைகள்கூட ஆங்கிலத்தில் தான் கதைக்குமென காட்டியிருந்தார். அப்புறம் ஜீவா ஃபேமிலி. ஒரு சீனில் லாங் ஷாட்டில் ஜீவா தவிர்த்து மூன்று பேரைக் காட்டுகிறார்கள். அவர்கள் அம்மா, அப்பா, அண்ணன் மற்றும் தம்பி என்பதை படத்தின் பின் பகுதியில் விளக்குகிறார் இயக்குனர். இது Non-linear படமோ என்ற சந்தேகத்தை எனக்கு ஏற்படுத்தியது. அடுத்தடுத்து வந்த காட்சிகள் அப்படியெல்லாம் இல்லை என்று சொல்லி என் நெஞ்சில் பாலை வார்த்தார்.



படத்தில் ஜீவாவின் அப்பா பேசும் மொத்தம் பத்து வார்த்தைகளும் ஏதோ ஒரு மெகாத் தொடரில் இருந்து சுட்டவை. அது எந்தத் தொடர் என்று தெரிந்தவர்கள் சொன்னால் தன்யனாவேன். அடுத்து சுய எள்ளலில் இயக்குனர் சளைத்தவர் இல்லை என்பதை நிருபிக்க சந்தானத்தின் காதல் காட்சி. அடுத்து சுனாமி மறுசீரமைப்புக்கு செல்லும் ஒரு ஆசிரியை ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே பாடம் நடத்துகிறார் என்ற காட்சியில் மணப்பாடு தமிழனின் ஆங்கிலப் புலமை கண்டு வியந்து சீட்டை விட்டே எழுந்து நின்றுவிட்டேன்.

ஆக மொத்தமாய் படத்தில் கதை என இயக்குனர் சொல்ல வருவது, தோரயமாய் ஏழு எட்டு வயதில் தோழியுடன் நட்புக் கொண்டிருந்தால் அது காதலாப் பரிணமிக்கும் வாய்ப்பு அதிகம். அந்தக் காதலை பத்தாவதிலிருந்து பனிரெண்டாம் வகுப்பு ஏதோ ஒரு இடத்தில் மீட்டெடுத்து தூசி தட்டி திரும்பவும் கொண்டு வந்து அதன்பின் பிரிந்து, அதற்குப்பின் கல்லூரிக் காலத்தில் ஏதோ ஒரு போட்டியில் திரும்பவும் தோழியைச் சந்தித்து திரும்பவும் காதலாகி கண்ணீர் மல்கவெல்லாம் இல்லை, அப்புறம் திடீரென நல்லவனாகி மறுபடியும் தோழியுடன் சண்டை போட்டு படித்து வேலைக்குப் போய் அம்மா-அப்பாவை ஃபாரின் டூர் அனுப்பி, வீட்டில் ஃஷோபா செட் மாற்றி, மணப்பாடு போய் அவளுடன் திரும்ப சண்டை போட்டு, வேறொரு பெண்ணுடன் நிச்சயமாகி அப்புறம் காதலியைக் கைப் பிடிப்பதுதான். ஜீவா அளவுக்கு உங்களுக்குப் பொறுமை இருக்குமா எனத் தெரியவில்லை. எனவே உங்களுக்குத் தோழி இருந்தால் இப்பவே நட்பைத் துண்டித்து விடுங்கள். 

படத்தில் சிறப்பு அம்சம் எனப் பார்த்தால் சமந்தாவின் இயல்பான நடிப்பு. அடுத்து முக்கியமாய் இசை. இசைஞானி தவிர்த்து இசைக்கடல், சூறாவளி என  யார் இசை அமைத்து இருந்தாலும் இந்த அளவிற்குக்கூட படம் ஓடியிருக்குமா எனத் தெரியவில்லை. படத்தின் பல இடங்களில் இசையே ஓட்டிச் செல்கிறது.  தன் எல்லாப் படங்களிலும் தலை காட்டும் பீட்டர் மேனன், இதில் அந்தத் தவறைச் செய்யவில்லை போலும், ஆனால் அதற்குப் பதில் ஒரு பாடலைப் பாடியிருந்தார். மற்றவர்கள் போல அவர் விளம்பரப் பிரியர் இல்லை என்பது இந்தப் பாடலைப் பாடிக்கொண்டிருப்பவர் என அவர் பெயர் போடாமல் இருந்ததிலிருந்தே தெரிந்தது.


இயக்குனர் ஆங்கிலப் படங்களை பார்த்து காட்சிகளை அமைப்பதைக் கொஞ்சமேனும் குறைக்கலாம். மிஸ்டர் பீட்டர் மேனன், பெட்டர் லக் நெக்ஸ்ட் டைம்..


Thursday, September 29, 2011

என் சொந்த காப்பி பேஸ்ட் பதிவு...

முன்னாடி எல்லாம் பிரபல பதிவர்கள்தான் பெரிய பெரிய பத்திரிக்கைல இருந்து காப்பி பேஸ்ட் பண்ணுவாங்க. இப்போத்தான் எல்லாம் மாறிப்போச்சே. நேற்று வந்த பதிவரில் இருந்து பழம் தின்று கொட்டை போட்ட பதிவர்கள் வரை காப்பி பேஸ்ட் போடுகிறார்கள். பெரிய பத்திரிக்கைல இருந்து காப்பி பண்ணதெல்லாம் போயி எங்கே என்ன கிடைக்குதோ சத்தமில்லாம அள்ளிட்டு வந்து போட்டுடுறாங்க. அதுக்கு வர்ர கமெண்ட்டுகள பார்க்கனுமே, அதுக்கே தனிக்கட்டுரை எழுதனும். ஆஹா அருமையான பகிர்வு, நல்ல பகிர்வு, உபயோகமான பகிர்வு நண்பா, சூப்பர் பகிர்வு பாஸ்... கேட்கவே அருமையா இருக்கில்ல? (அடிக்க வராதீங்கண்ணே, நானும் கூட அந்த மாதிரி அப்பாவியா கமெண்ட் போட்டிருக்கேன்....)

சரி அபடியே இந்த ட்ரெண்டை பிக்கப் பண்ணி நாமலும் எதையாவது காப்பி பேஸ்ட் பண்ணலாம்னா எதுவுமே சிக்க மாட்டேங்கிது. ஏது ஏது இப்படியே போனா அப்புறம் காப்பி பேஸ்ட் பண்ணலைன்னு திரட்டிகள்ல இருந்து கூட ஒதுக்கி வெச்சிடுவாங்களோன்னு எல்லாரும் பயமுறுத்துறாங்க. அதுனால விடிய விடிய நின்னுக்கிட்டே யோசிச்சு யோசிச்சு ஒருவழியா முடிவு பண்ணிட்டேன். மனசை திடப்படுத்திக்குங்க. இனி நானும் காப்பி பேஸ்ட் பதிவு போடப்போறேன். எப்படியும் ஒரு காப்பி பேஸ்ட் பதிவு போட்டே ஆகறதுன்னு களத்துல இறங்கி உங்களுக்காக ஒரு அருமையான காப்பி பேஸ்ட்டை இங்கே போட்டிருக்கேன்.

பாருங்க, புடிக்கலேன்னா சொல்லுங்க, நாளைக்கு வேற காப்பி பேஸ்ட் போடுறேன்.....
.
.
.

.
.
..



காப்பி





பேஸ்ட்



என்ன சார் இந்த காப்பி, பேஸ்ட் ஓகேதானே? இத வெச்சிக்கிட்டு எப்படியாவது எனக்கும் ஒரு ரேங் வாங்கிக் கொடுத்துடுங்க சார். அத வெச்சி அண்ணா நகர்ல இல்லேன்னாலும் அமிஞ்சிக்கரைலயாவது ஒரு ஃப்ளாட் வாங்கிடனும்.

நன்றி:  காப்பி பேஸ்ட் பதிவர்கள், கூகிள் இமேஜஸ்...

Thursday, September 8, 2011

மங்காத்தா (இது விமர்சனம் அல்ல)

வருடத்திற்கு இரு முறை மட்டும் நிரம்பும் குளம் ஊருக்கு கிழக்கால் அமைந்திருந்தது. குளக்கரையில் கருவேல மரங்கள் அடர்ந்து வளர்ந்து சமூக விரோதிகளுக்கு இயற்கையான காவல்காரர்களாய் இருந்தன. குளத்தின் வடக்கு ஓரத்தில் சுண்ணாம்புக் காரையால் ஒரு திண்டு அமைக்கப்பட்டிருக்கும். அதில் எப்போதும் நாலைந்து பேர் வட்டமாய் அமர்ந்து சீட்டு விளையாடிக் கொண்டிருப்பர். தாத்தாவுடன் வயலுக்கு அவ்வழியே போகும்போது அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்களில் பாதிப் பேர் கூலித் தொழிலாளர்கள். மீதிப் பேர் எந்த வேலைக்கும் போகாமல் ஊர் சுற்றுபவர்கள், பொதுக் காரியங்களில் வம்பிழுப்பவர்கள்.

"அங்கே அவங்க எல்லாம் என்ன செஞ்சிட்டு இருக்காங்க தாத்தா?" என்றேன்.

"அவங்க எல்லாம் மூணு சீட்டு விளையாடறாங்க."

"வாங்க, நாமளும் போய் அவங்களோட விளையாடலாம்."

"அது எல்லாம் கெட்டவங்க செய்யிறது. நாம விளையாடக் கூடாது." என்றார்.

பாதியிலேயே மறைக்கப்பட்ட அந்த விளையாட்டு ஐந்தாம் வகுப்புப் படிக்கும் எனக்கு விளையாடிப் பார்க்கும் ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. உடனே நான் என் நண்பன் கணேஷிடம் ஆலோசனை கேட்டேன். கணேஷ், குளக்கரையில் அவ்வப்போது சீட்டு விளையாடும் மணியின் மகன். கணேஷ் சில நேரம் அவன் அப்பாவுடன் சீட்டு விளையாடும் இடத்தில் இருந்திருக்கிறானாம். மதிய நேரம் யாருமே இருக்க  மாட்டாங்க, அப்போ போனா நாம ரெண்டுபேரும் விளையாடிப் பார்க்கலாம் என்றான். அவன் திட்டப்படியே இருவரும் அடுத்த நாள் மதியம் குளக்கரைக்கு போவதாய் முடிவெடுத்தோம்.




அடுத்த நாள் சனிக்கிழமை. இருவரும் மதியம் ஒரு மணிக்கு கிளம்பி குறுக்கு வழியில் குளக்கரைக்கு சென்று கொண்டிருந்தோம். போகும் வழியில் எங்கள் வகுப்புத் தோழன் ரமேஷ் பார்த்துவிட்டான். அவனையும் இழுத்துக் கொண்டு குளக்கரைக்குச் சென்றோம். திண்டுக்கு அருகில் ஒளித்து வைக்கப் பட்டிருந்த சீட்டுக் கட்டை வெளியில் எடுத்தான் கணேஷ். பூவைத் தடவுவது போல சீட்டுக்களை மென்மையாய்த் தடவிக் கொடுத்தான். எங்க அப்பா இப்படித்தான் ஒவ்வொரு சீட்டா எடுத்துப் போடுவார் டா என்றான். ரமேஷுக்கு சீட்டும் புதுசு, குளக்கரையும் புதுசு. அதனால் கொஞ்சம் படபடப்பாய் இருந்தான்.

இந்த சீட்டை வச்சு எப்படிடா விளையாடறது, இந்த விளையாட்டுக்குப் பேர் என்னடா என்றான் ரமேஷ்.

"மங்காத்தா டா" என்றான் கணேஷ்.

தோட்டத்திலிருந்து வீட்டுக்கு சென்று கொண்டிருந்த என் ஆத்தா கையில் சாட்டையுடன் எங்களை நோக்கி வருவதைப் பார்த்ததும் பயத்தில் நான்,

"எங்காத்தா டா" என்றேன்.

சாட்டையுடன் ஆத்தா வருவதைப் பார்த்த ரமேஷ் பயத்தில்,

"உங்காத்தா டா" என்றான்.

டிஸ்கி: இங்கே மங்காத்தா விமர்சனம் தேடி வந்தவர்களுக்கு, ஏற்கனவே தலைப்பில் சொல்லியபடி, இது விமர்சனம் அல்ல.

Monday, July 18, 2011

காதல் வாகனம்

 பள்ளி முடித்து கல்லூரியில் செல்ல தொடங்கியிருந்த நேரம். நானும் நண்பன் சாமியும் சரக்கு அடிக்கும்போது கூட சண்டை போடாத அளவுக்கு இணைபிரியா நண்பர்கள். நான் என்ஜினீரிங் காலேஜில் சேர்ந்திருந்தேன். நண்பன் ஈரோட்டுக்குப் பக்கத்தில் உள்ள பாரதிதாசன் ஆர்ட்ஸ் காலேஜுக்கு போய் வந்தான். அப்போது அவனுக்கு காலேஜ் ஆரம்பிச்சு ஒரு மாதம் இருக்கும். எனக்கு அப்போது காலேஜ் ஆரம்பிக்கவில்லை. தினமும் காலையில் எட்டு மணிக்கு கோபிக்கு போகும் ஒரு பிரைவேட் டவுன் பஸ்சில் தான் காலேஜ் போவான். அப்படி போகும் போது ஒரு நாள் அந்த பஸ்சில் இருக்கும் ஒரு பொண்ணு அவனைப் பார்த்து சிரித்திருக்கிறாள். அன்றிரவே ட்ரீட் கொடுத்தான் நண்பன். நானும் மற்ற இரண்டு நண்பர்களும் மாப்ளே நீ அழகாத் தானே இருக்கே, டிரை பன்றா என ஏத்தி விட்டோம். பங்காளி நாளைக்கு நீ நாகாவோட பைக்கை எடுத்திட்டு போய் கொஞ்சமா சீன் போடுறா என்றார் மணி. மணி, இவர் நம்ம சாமிக்கு பங்காளி. எங்களுக்கு அண்ணன் மாதிரி.



எனக்கு அப்போது தான் என் அப்பாவுடைய யமஹா RX100 அவரிடமிருந்து கிடைத்திருந்தது. அது 1987 வருஷத்த பழைய யமஹா. ஆனால் அப்பாவே ஓட்டியதால் பார்க்கிறதுக்கு கொஞ்சம் நல்லா இருந்தது. அடுத்த நாள் காலையில் சாமி என்னோட பைக்கை எடுத்திட்டு போனான். பஸ் ஸ்டாப்ல பஸ் நின்னா அவனும் நிப்பான். பஸ் போனா அவனும் பஸ் பின்னாடி இல்லனா முன்னாடி போவான். இப்படியே கோபி வரைக்கும் போனான். கச்சேரிமேடு பஸ் ஸ்டாப்ல அந்த பொண்ணு இறங்கி பழனியம்மாள் ஸ்கூலுக்கு போனாள். இவனும் அந்த ஸ்கூல் கேட் வரைக்கும் அவ பின்னாலேயே போயிட்டு, பைக்கை பஸ் ஸ்டாண்ட் பக்கத்துல இருக்கிற எங்க நண்பனோட பிரவ்சிங் சென்டர்ல நிறுத்திட்டு காலேஜ் பஸ்ல காலேஜ் போயிட்டான். அப்புறம் ஈவ்னிங் பஸ் ஸ்டாண்டுல அந்த பொண்ணு பஸ் ஏறுகிற வரை சைட்டடிப்பான். அதற்கு அப்புறம் அந்த பஸ்ஸை ஃபாலோ பண்ணுவான்.


இப்படியே ஒரு வாரம் ஓடிடுச்சு. அந்தப் பொண்ணும் இவனைப் பார்த்து சிரிச்சு பேசுற அளவுக்கு முன்னேறிட்டான். அந்த வார சனிக்கிழமை நான் அவனிடம் மாப்ளே அடுத்த வாரத்துல இருந்து எனக்கு காலேஜ் ஸ்டார்ட் ஆகிடும்டான்னு சொன்னேன். அதற்கு சாமி அப்போ நானும் ஒரு யமஹா RX வாங்கிடுறேண்டான்னு சொன்னான். அன்னைக்கே பைக் வாங்கிறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டு களத்துல இறங்கினோம். 86 இல்லனா 87 வருஷத்த வண்டி வாங்கலாம் (அதில் தான் ஜப்பான் இன்ஜின், ஜப்பான் கார்பரேட்டர் இருக்கும்) என முடிவு செய்தோம். நம்ம மணி அண்ணன் அவரோட நண்பர்களுக்கெல்லாம் போன் போட்டு கேட்டார். நானும் சாமியும் சத்தியமங்கலத்தில் ஆரம்பித்து மேட்டுப் பாளையம், புளியம்பட்டி, நம்பியூர் இப்படி ஒரு ரவுண்டு வந்தோம். ஒண்ணும் தேறல. மச்சி நான் திங்கள் லீவு போடுறேன். நாம ரெண்டு பேரும் கோபி, ஈரோடு போய் பார்க்கலாண்டா என்றான் சாமி.

திங்கள் வழக்கம் போல பஸ்ஸை ஃபாலோ பண்ணி கோபி போனோம். அங்கே சாமியின் கல்லூரி நண்பன் ஒருவன் அந்தியூரில் ஒரு 87 வருஷத்த வண்டி இருப்பதாய் சொன்னான். அப்படியே அந்தியூர் போனோம். அந்த வண்டி ஒரு பெரியவரிடம் இருந்தது. அவர் உங்களை மாதிரி இளவட்ட பசங்களுக்கு நான் இந்த வண்டியை தரமுடியாதுன்னு சொல்லிட்டார். அப்புறம்  ஒரு வழியா பேசி முடிச்சு வண்டியை வாங்கிட்டு கோபி சாயந்திரம் வந்து சேர்ந்தோம். நம்ம சாமி பஸ் ஸ்டாண்டுல அவனோட வண்டில ஒரு அரை மணி நேரம் சீன் போட்டான். அப்புறம் வழக்கம் போல பஸ்ஸை ஃபாலோ பண்ணி எங்க ஊருக்கு வந்தோம். வந்த உடனே நம்ம மெக்கானிக்கிட்டே சொல்லி சைலன்சர் ஆல்டர் பண்ணினான்.


அடுத்த நாள் வழக்கம் போல பஸ்ஸை ஃபாலோ பண்ணிப் போய் கச்சேரிமேட்டுல அந்தப் பொண்ணுகிட்டே பேசி இருக்கான். நான் இந்த வண்டியை வாங்கிட்டேன், வா உன்னை ஸ்கூல்ல டிராப் பண்றேன்னு சொல்லிருக்கான். அதற்கு அந்தப் பொண்ணு இது நாகாவோட வண்டி தானே? அவரு வரலையா? அவங்கள கேட்டதா சொல்லுங்க அண்ணேன்னு சொல்லிட்டு ஓடிடுச்சு. அன்னைக்கு நைட்டுத் தான் பீரையும் பிராந்தியையும் மிக்ஸ் பண்ணி அடிச்சா போதை தலைக்கேறும்னு தெரிஞ்சுகிட்டோம்.

--தொடரும்

Friday, December 31, 2010

வருக.. புத்தாண்டே வருக..!

               ஒவ்வொரு புது வருடத்திலும் நமக்கு ஒரு வயது கூடுகிறது. சில பல நல்ல மற்றும் கெட்ட சம்பவங்கள் நமக்கு நடக்கிறது. பல மரங்கள் உயிரிழக்கின்றன. பஞ்ச பூதங்களும் மேலும் மாசுறுகின்றன. மக்கள் தொகையும், வாகனங்களும், குற்றங்களும், பொறாமைகளும், ஆசைகளும், ஊழல்களும் அதிகரிக்கின்றன.


             கனவு நிறைவேறியதென சிலர் மகிழ்ச்சியுறும் அதே வருடத்தில் கட்டிய கனவுக்கோட்டை தகர்ந்து போனதே என சிலர் வேதனைப் படுகின்றனர். படிப்பு முடிந்து விட்டது என சிலர் சந்தோசப் படுவதும் பொதுத்தேர்வு என சிலர் கஷ்டப்படுவதும் ஒரே வருடத்தில் தான். கொள்ளையடித்த பணத்தை காப்பாற்ற முடியாமல் ஒருவர் தடுமாறுவதும் சமையலுக்கு அத்தியாவசியப் பொருட்கள் வாங்கக் கூட காசில்லாமல் பலர் தடுமாறுவதும் ஒரே வருடத்தில் தான்.
        
            புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டங்களும் இன்ன பிற கோலாகல விழாக்களும் நடந்த ஆண்டில் தான் பலபேர் முன்னிலையில் பிரசவித்த பெண் இறந்தாள். குடிநீருக்கே கஷ்டப்படும் அதே வருடத்தில் தான் மழை வெள்ளத்தால் பலர் இறந்தனர்.

                
              ஒவ்வொரு புது வருடமும் நமக்கு ஒரு நம்பிக்கையை கொடுக்கிறது. மேலும் மேலும் தேட வேண்டும், எதையாவது சாதிக்க வேண்டும், கனவை அடையவேண்டும், இன்ன பிற வேண்டும் என நம் எண்ணங்களுக்கு வண்ணம் கொடுக்கும்  பணி புத்தாண்டுக்கே!!

 கடந்த வருடத்தைப் போலில்லாமல் இனிவரும் வருடம் துன்பங்கள் குறைவாகவும் நன்மைகள் அதிகமாகவும் தரும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன்  புத்தாண்டை வரவேற்போம். தை ஒன்றா இல்லை சித்திரை ஒன்றா இல்லை ஜனவரி ஒன்றா, புத்தாண்டு எதுவாகினும் நம் வாழ்க்கையை சந்தோசமாய் மாற்ற வரும் புத்தாண்டை வரவேற்போம்.

அனைவருக்கும் என் இனிய ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்..

Tuesday, December 7, 2010

டாகுடர் விஜய்க்கு சில தேர்தல் டிப்ஸ்கள்

 நமது இளைய தலவலி தளபதி டாகுடர் விஜய் கூடிய விரைவில் தனிக்கட்சி தொடங்கி ஆட்சியைப் பிடிக்கும் எண்ணத்தில் இருப்பதாக செய்திகள் வருகின்றன. அதற்காக அவர் நடிக்க இருந்த 3 இடியட்ஸ் படத்தைக் கூட கைவிட்டு விட்டதாக சொல்லப்படுகிறது. எனவே அவர் கட்சி தொடங்குவதற்கும் தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கும் நம்மாலான சில டிப்ஸ்கள்:

தமிழ் நாட்டில் பெரும்பாலான கட்சிகளின் பெயர்கள் ”கழகம்” என முடிகின்றன. நமது டாகுடர் தான் எதையும் வித்தியாசமாய் செய்பவராச்சே, அதனால் அவருடைய கட்சியின் பெயர் "கலகம்" என முடியுமாறு வைத்துக் கொள்ளலாம். SAC முன்னேற்றக் கலகம், ஷோபா முன்னேற்றக் கலகம், டாகுடர் இளைய தலைவலி திராவிட முற்போக்குக் கலகம், சங்கீதா முற்போக்கு கலகம், இன்னும் இதுபோன்ற பெயர்கள் நிறைய நம்ம கிட்டே இருக்கு.

கட்சியின்  சின்னமாக கரப்பான்பூச்சி ஸ்ப்ரே, குருவி, வில்லு, சுறா போன்றவற்றில் ஏதாவது ஒன்றை வைத்துக்கொள்ளலாம்.

யாருடன் கூட்டணி வைப்பது என முடிவு செய்துவிட்டார் நம்ம டாகுடர் விஜய். அவர் ஒருமுறை முடிவு செஞ்சுட்டா அவர் பேச்சை அவரே கேட்க மாட்டாராம். இருந்தாலும், ல.தி.மு.க விஜய டிஆர், சுப்பிரமணியன் சாமி, கார்த்திக், சரத்குமார் போன்ற பெரிய(?) தலைவர்களுடன் கூட்டணி வைத்தால் எப்படியும் இருநூறு இடங்களில் போட்டியிடலாம்.

இப்போது அரசியலுக்கு வருபவர்கள் எல்லோரும் முதலமைச்சர் ஆசையுடன்தான் வருகின்றனர் என நமது தலைவர்(?) முதலமைச்சர் வேதனைப்படுகிறார். எனவே நமது டாகுடர் வருங்கால பிரதமர் அல்லது ஜனாதிபதி அல்லது அமெரிக்கா அதிபர் போன்ற ஆசையுடன் அரசியலுக்கு வருவதாக அறிவிக்கலாம். இதனால் தலைவரும் சந்தோசப்படுவார். (அவரது வாரிசுகளும் டாகுடர் படங்களை வாங்கி வெளியிட்டு தமிழ்நாட்டு மக்களை கொல்வார்கள்.)

இளைஞர் காங்கிரசில் சேர தகுதியில்லை என்று நம்ம டாகுடரை சொன்ன இத்தாலியின் விடிவெள்ளி ராகுலை நமது டாகுடர் கட்சியில் முதியோர் அணியில் கூட சேர அவருக்கு தகுதியில்லை என கலாய்க்கலாம். (அப்படியாவது டாகுடர் இளைஞரா காட்டலாம்)

சென்னையில் இருக்கும் ரவுடிகளை அழிக்கும் பணியில் அதிக நாள் இருக்கும் நமது டாகுடர் விஜய், ஆட்சிக்கு வந்தால் சென்னையில் இருக்கும்
ரவுடிகளை மட்டுமல்ல இந்தியாவில் இருக்கும் அனைத்து ரவுடிகளையும் அழிப்பேன் என கேப்டனுக்கு சவால் விடலாம். (கேப்டன் தீவிரவாதிகளை பிடிக்க பாகிஸ்தான் வரைக்கும் போறாரு. நம்ம டாகுடர் ரவுடிகளைப் பிடிக்க பீகார் வரைக்கும் கூட போகமாட்டாரா என்ன?)


"சைலன்ஸ்" இந்த சொல்லை வருங்காலத்தில் பாடத்திட்டத்தில் வைப்பேன் என அறிக்கை விடலாம். இதனால் குழந்தைகள் ஓட்டு கிடைக்கும். (ஆனா, அவங்க ஓட்டுப் போட முடியாதே?)

பனிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வை பலமுறை எழுதி பெயிலாகிவிட்டு பிள்ளையாரிடம் சண்டை போடும் மாணவர்களுக்கு போலிஸ் வேலை தருவதாக சொல்லலாம். (டாகுடர் படத்தைப் பார்த்தவன் எப்படி பாசாவான்?)

சிங்கு போல வேஷமிட்டு கடத்தல் செய்யும் ரசிகர்களுக்கு கடற்படையில் வேலை வாங்கி தருவதாக சொல்லலாம். (அப்பவாவது வடக்கே நம்ம டாகுடரை மதிப்பாங்களா?)

ரேசன் கடைகளில் அரிசி, பருப்புடன் டாகுடரு பட DVDகளை இலவசமாத் தருவதாக உறுதியளிக்கலாம். (அப்புறம் எவனும் ரேஷன் கடைக்கே வரமாட்டான்ல)

தேர்தல் சமயத்தில் சன் டிவி, கே டிவி போன்ற டிவிகளில் நமது டாகுடர் படங்களை போடக்கூடாது என கோர்ட்டில் மனு செய்யலாம். (அப்படி போட்டா அப்புறம் எவனும் ஓட்டுப் போட மாட்டான்)

ஓட்டுப் போடவில்லை என்றால் இந்த மாதிரி (காவலன்) ட்ரைலர் வெளியிட்டு அனைவரையும் தமிழ்நாட்டை விட்டே துரத்துவேன் என சவால் விடலாம். (அவர் படத்தைப் பார்த்தவர்களுக்கு வாய்க்கரிசி அவரே இலவசமாக கொடுக்கிறார்)


கடைசியாய்

இனிமேல் "என் வாழ்க்கை முழுவதும் படங்களில் நடிக்க மாட்டேன்" என டாகுடர் இளைய தலைவலி தளபதி விஜய் அறிவிக்கலாம்.

                

Saturday, November 27, 2010

எனது டைரி குறிப்புகள்

நாள்  : 31st July 2005

                நான்  தனியாகத்தான் உள்ளேன் உருவத்தால். ஆனால் உள்ளத்தால் எந்நேரமும் உன்னுடனே தான் உள்ளேன். என்ன செய்ய? பார்த்துப் பல நாட்கள் ஆகிவிட்டது. நாட்கள் வாரங்களாய், வாரங்கள் மாதங்களாய் ஆகி இப்போது வருடங்களாய் உருண்டோடிவிட்டது.


                     பார்க்கவே நேரமில்லை உனக்கு. பின் எப்படி என்னை நினைத்துக் கொண்டிருப்பாய்?  உனக்காய் யுகம்யுகமாய்க் காத்திருப்பேன், உன்காலடி நிழலையும் தாங்குவேன் என பொய் வார்த்தைகள் நான் சொல்லவில்லை. நான் உன் நினைவிலேயே இருந்து அழிந்து போகிறேன் என்றுதான் சொல்கிறேன்.

                    மாதத்தில் ஒரு நாளாவது நீ என்னைப் பற்றி நினைப்பாய் என எண்ணுகிறேன். அன்றாடம் வேறு பெண்களைப் பார்க்கும் போது  எனக்கு அவர்கள் முகம் மறந்து உன் முகமே அதில் தெரிகிறது.
 
                      " எனக்கே பயமாய் உள்ளது. எங்கே நான் அவர்களை நீ என நினைத்துப் பேசிவிடுவேனோ என்று ?" 

                         என்னை நினைப்பாய் தானே??

நாள் : 19th September 2007

                       இந்த இரண்டு வருடங்களில் அனைத்தும் மாறிவிட்டது. அன்று பார்த்துப் பேசி பல வருடங்களாகி விட்டது என்று எழுதியிருந்தேன். ஆனால் இன்று தினமும் பேசுகிறேன் - காதலாய் அல்ல வெறும் நட்பு மட்டும் தான்.

                    

                              என் காதல் நட்பாய் மாறியதா இல்லை அவள் நட்பு 'நட்பாய்' தொடர்கிறதா என என்னால் அறியமுடியவில்லை.  அவளிடமும் காதல் இருந்தது என்று  நினைத்திருந்தேன்.  நான் ஏன் இப்படி மாறினேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை. என் கையெழுத்திலிருந்து செயல்கள் வரை அனைத்தும் மாறிவிட்டது. 

                          தினமும் பேசியதால் தான் அவளைப் பற்றி புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அதனால் தான் நான் நண்பனாய் மட்டும் இருக்க விரும்பினேன், விரும்புகிறேன். 
 
                          ஆனால் அவளுடைய மனது என்ன நினைக்கிறது என்று மட்டும் என்னால் அறியமுடியவில்லை. இருந்தும் இனி நான் நண்பனாய் மட்டும் தொடர்வேன் என்று உறுதியாய் நம்புகிறேன்.

டிஸ்கி: இது என்னோட சொந்த டைரிக் குறிப்பு
         

Monday, November 15, 2010

திருப்பூர் பனியனும் ஈரோடு மஞ்சள் மார்க்கெட்டும்

            தீபாவளிக்கு ஊருக்கு செல்வதற்காக அந்த புதன் கிழமையன்று அவசர அவசரமாய் அலுவலகத்தில் இருந்து கிளம்பிக்  கொண்டிருந்தேன். அப்போது எதிரே வந்தான் என்னோடு பணியாற்றும் நண்பன்.

             "மச்சி ஒரு வாரம் லீவ் போட்டுட்டு ஊருக்கு போறே, எனக்காக ஒரு ஹெல்ப் பண்ண முடியுமா?" என்றான். "கண்டிப்பா பன்றேன் மச்சி" என்றேன் அவனிடம் வில்லங்கத்தை வாங்குது தெரியாமல். "உங்க ஊருல இருந்து திருப்பூர் பக்கம் தானே, அப்படியே எனக்கு ஒரு நாலு செட் T - ஷர்ட்  எடுத்துட்டு வந்துடு" என்றான். அவன் கிருஷ்ணகிரி பக்கம் அதனால் திருப்பூர் என்றாலே T - ஷர்ட் என நினைத்து விட்டான் போலும்.



                    மச்சி திருப்பூர்ல நல்ல T - ஷர்ட் எல்லாம் கிடைக்காதுடா, நல்ல T - ஷர்ட் எல்லாம் எக்ஸ்போர்ட் பண்ணிடுவாங்க, எப்படி ஊட்டில வெள்ளை உருளைக் கிழங்குகளை எக்ஸ்போர்ட் பண்ணிட்டு நமக்கு மோசமானதை கொடுக்கிறார்களோ அதுபோல என்று  கம்யூனிசம் பேசினேன் அவனிடம். "வாங்கி வர காசில்லனு சொல்லு" என்று முறைத்தபடி சென்றான். "திருப்பூர் போனா கண்டிப்பா வாங்கிட்டு வரேன்" என்று அவனிடம் சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தேன்.

                  எதிரே இன்னொரு நண்பன் வந்தான். இவன் சென்னையில் செட்டில் ஆனவன். "மச்சி  தீபாவளிய நல்லா என்ஜாய் பண்ணிட்டு வரும் போது வீட்டுலே இருந்து ரெண்டு கிலோ மஞ்சள் கொண்டு வாடா" என்றான். T - ஷர்ட் வாங்குவதற்கு இது எவ்வளவோ பரவாயில்லை என நினைத்துக் கொண்டேன் மஞ்சளின் மகிமை தெரியாமல். அடித்து பிடித்து சென்ட்ரல் சென்று கோச் தேடி ஏறி உட்காரவும் ட்ரைன் கிளம்பவும் சரியாக இருந்தது.

                 அது திருவனந்தபுரம் மெயில். இந்த ட்ரைன் தமிழர்களுக்காக இயக்கப் படுவதாக தெரியவில்லை. ஏனென்றால் சேலம், ஈரோடுக்கு அடுத்து பாலக்காட்டில் தான் நிற்குமாம். திருப்பூர், கோயம்புத்தூர் ஸ்டேஷன்களில் நிற்காதாம். நள்ளிரவு 1 .30 மணிக்கு ஈரோட்டில் இறங்கி 2 .30 க்கு வீடு வந்தோம் நானும் எனது தம்பியும்.

               மறுநாள் காலையில் நானும் தம்பியும் அப்பா, அம்மாவுடன்  கூடத்தில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம். திருப்பூர் பனியன் கம்பனிகளின் வரவால் தோட்ட வேலை செய்ய ஆட்கள் கிடைப்பதில்லை என சொன்னார்கள். மேலும் அரசின் நூறு நாள் வேலை வாய்ப்புத் திட்டத்தால் இருந்த மிச்ச ஆட்களும் அங்கு சென்று விடுவதால் விவசாயமே செய்ய முடியவில்லை என்றார்கள். "தோட்டத்துக்கு வந்தால் வேலை செய்யணும் ஆனா நூறு  நாள் வேலைக்கு  போனால் வேலை செய்யத் தேவை இல்லை கமிசன் போக தொண்ணூறு ரூபாய் கிடைக்கும் அதனால யாரும் வர்றதில்லை" என்றார் அப்பா.


               திருப்பூர் என்றதும் நண்பன் சொன்ன T - ஷர்ட் ஞாபகம் வந்தது. நண்பன் கேட்டதை அம்மாவிடம் சொன்னேன். "தீபாவளி சமயம் என்பதால் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும், தீபாவளி முடிஞ்சு போய் எடுத்துக்கோ" என்றார் அம்மா. "இன்னொரு நண்பனுக்கு மஞ்சள் ரெண்டு கிலோ வேணும் அதையும் எடுத்து வைங்க" என்றேன். "மஞ்சள் ஒரு கிலோ 150 - 200 ரூபாய்க்கு போகுது, ஒரு சட்டை (குவிண்டால்) மஞ்சள் பதினஞ்சாயிரம் தெரியுமா?" என்றார் அப்பா. "பதினஞ்சாயிரமா??" என கோரஸாக கேட்டோம் நானும் தம்பியும். எனக்கு தெரிந்து எட்டாயிரம் வரை விற்றது ஞாபகம் இருக்கிறது. ஒரு ஆறு ஏழு மாசமாகவே மஞ்சள் பத்தாயிரத்திற்கு மேல விற்கிறது  என்று சொன்னார்கள்.

               "ஆளும் கெடைக்கிறது இல்ல, நீங்க ரெண்டு பேரும் இதுவரைக்கும் வீட்டுக்கு  கொடுத்த பணத்துல ஒரு ஜோடி காளை கூட வாங்க முடியல. அதனால அடுத்த வருஷம் இன்னும் ரெண்டு ஏக்கர் சேர்த்து மஞ்சள் போடுறேன். ரெண்டு பேரும் அதைய பார்த்துக்கங்க, அதுவே போதும்" என்றார் அப்பா.
                

Tuesday, November 2, 2010

தீப ஒளி திருநாள் வாழ்த்துக்கள்!!

'தங்கத் தாய்',

'இத்தாலி கண்ட இதய தெய்வம்',


அன்னை சோனியா காந்தியின்
 
நல்லாட்சியில்

மன்னிக்கவும் நல்லாசியுடனும் 

தானைத் தலைவர்,

எங்கள் சிங்கம்  கொலம்பியாவின் விடிவெள்ளி

 இந்தியாவின் நம்பிக்கை நட்சத்திரம் 

வருங்கால பிரதம மந்திரி ராகுல் காந்தியின் உதவியுடனும்

நடக்கும் முன்னாள் பொருளாதார மேதை 

மன்மோகன் சிங்கின் ஆட்சியில், 
 
பசியும் பிணியும் நீங்கி அனைவரும்

 
கோடீஸ்வரர்களாகவும் லட்சாதிபதிகளாகவும் உள்ள இந்தியாவில், 

 
செம்மொழிகண்ட எங்கள் தலைவன் 

 
எங்கள் வாழும் தமிழ் அவரின் நல்லாட்சியாலும்


 
 
நாளைய உதய சூரியன் எங்கள் தளபதியின் சீரிய முயற்சியாலும்
 
 அண்ணனின் அயராத உழைப்பாலும்

 
சிறப்புடன் வாழும் அனைத்து தமிழர்களுக்கும்(??)

 
 எனது இனிய தீப ஒளி திருநாள் வாழ்த்துக்கள்!!!





 

Thursday, October 28, 2010

தீபாவளியும் புத்தாடைகளும்

                    தீபாவளி நெருங்கிவிட்டது. புதிய உடைகளும் பட்டாசும் இனிப்புவகைகளும் இனி கடைகளெங்கும் வியாபித்திருக்கும். வண்ணவண்ண ஆடைகள் ரங்கநாதன் தெருவெங்கும் நிறைந்திருக்கும்.  தென்னிந்திய, வட இந்திய, மேற்கத்திய ஆடைகள் என  பலதரப்பட்ட ஆடைகள் கிடைக்கும். மனிதன் ஆடைகளால் நாகரிகம் அடைந்தானா அல்லது நாகரிகத்தால் ஆடைகளை அணிந்தானா என்று தெரியவில்லை.


                     ஆடைகளுக்கும் நாகரிகத்துக்கும் நெருங்கிய தொடர்புண்டு. ஒவ்வொரு நாகரிகமும் தனக்கென தனிப்பட்ட பழக்கவழக்கங்கள், மொழி, கலை, கலாச்சாரம் இவற்றுடன் ஆடைகளையும் கொண்டுள்ளது. ஆடைகள் அந்த நாகரிகத்தின் ஒரு அடையாளமாகவும் கருதலாம். காலங்கள் மாறும்போது ஆடைகளும் அவற்றின் தேவைகளும் மாறுகின்றன. தமிழ்நாட்டில் ஒரு காலத்தில் தலைப்பாகை அத்தியாவசியமாய் இருந்தது. ஆனால் இன்று தலைப்பாகை என்றால் என்னவென்றே அறியாத தலைமுறையும் உள்ளது.

                         என்னுடைய பள்ளிக்காலம் கிராமத்திலேயே கழிந்தது. அதுவரை விதவிதமான ஆடைகளை நான் தொலைக்காட்சியில் கண்டதோடு சரி. ஆண்களுக்கு வேட்டி, சட்டை, பான்ட்; பெண்களுக்கு சேலை, தாவணி, பாவாடை அதிக பட்சமாய் சுரிதார். கிராமத்தில் அணிந்திருக்கும் ஆடையால் ஒருவன் மதிப்பிடப் படுவதில்லை. ஆனால் நகரத்தில் ஆடைகள் தான் ஒரு மனிதனின் அந்தஸ்தை நிர்ணயிக்கின்றன. ஒருவன் எவ்வளவு தான் பணம் படைத்தவனாக இருந்தாலும் கிழிந்த ஆடை அணிந்திருந்தால் அவனுடைய வீட்டிற்குள் கூட போக முடியாது.


                          சென்ற வாரத்தில் ஒரு நாள் நண்பர் ஒருவர் வீட்டிற்க்கு நான் சென்ற போது அவர் அப்போதுதான் தீபாவளிக்காக வாங்கி வந்த ஆடைகளை எடுத்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார். மொத்தமாக இருபது ஆடைகள்.  "எதற்காக இவ்வளவு  ஆடைகள்? உங்களுக்கு மட்டுமா? இல்லை உறவினர்களுக்கும் சேர்த்து எடுத்து விட்டீர்களா?" என்று கேட்டேன். "இவை அனைத்தும் எனக்கு மட்டுமே!" என்றார்.

 
                            "ஏன் இவ்வளவு ஆடைகள் எடுத்து உள்ளீர்கள்?" எனக்கேட்டதற்கு அவர் "இது எனது சிறு வயது ஆசை. நான் மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவன். நான் சிறுவனாக இருக்கும் போது எனது நண்பர்களெல்லாம் தீபாவளிக்காக விதவிதமாக ஆடை உடுத்துவார்கள். எனக்கு தீபாவளிக்கு பலகாரமே கிடைக்காது. அப்படி இருந்தும் ஒரு முறை புத்தாடை கேட்டதற்கு விழுந்த அடியில் தீபாவளிக்கு பட்டாசே வெடிக்க முடியாமல் போய்விட்டது. அப்போது கிடைக்காத ஆடைகளுக்காக இப்போது நான் ஒவ்வொரு பண்டிகைக்கும் குறைந்தபட்சம் 10 ஆடைகளாவது எடுக்கிறேன்." என்றார்.

                            இளம் வயதில் நிராகரிக்கப்பட்ட ஏக்கம் இவருக்கு சுயமாகச்  சம்பாதிக்கும் போது கிடைத்தது. ஆனால் இது அனைவருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. இன்றும் கிராமத்திலோ அல்லது நகரத்திலோ தீபாவளிக்காக மட்டுமல்ல மற்ற நாட்களிலும் புத்தாடைகளுக்காக ஏங்கும் எத்தனையோ குழந்தைகளை நீங்கள் காணலாம்.

 
                                       இன்று எங்கு பார்த்தாலும் ஆடைகளை வாங்கச் சொல்லி ஒரே விளம்பரம்தான். தொலைக்காட்சி, வானொலி, போகும் வழியெங்கும் சுவரில், ப்ளெக்ஸ் பேனரில், பேருந்தின் பின்னால் என எங்கும் விளம்பரமயம். அந்த துணிக்கடைகளில் ஆடைகள் வாங்காவிட்டால் நீங்கள் ஏதோ ஒரு குற்றம் செய்தது போல் மாயை உருவாக்கிவிட்டார்கள். அதுவும் குழந்தைகளை ஆடவிட்டு இளம் நெஞ்சுக்குள் அவர்களின் வியாபாரத்தை நஞ்சாய் விதைக்கிறார்கள்.

                       பள்ளி செல்லும் பிள்ளைகள் தீபாவளிக்கு மறுநாள் புத்தாடை அணிந்து வரலாம் என சொல்லுமளவிற்கு இவர்கள் மாற்றிவிட்டார்கள். தீபாவளி கொண்டாடாதவர்களானாலும் அவர்கள் குழந்தை பள்ளி செல்லுமென்றால் அவர்களும் புத்தாடை எடுத்துத் தரவேண்டும் என்றாகிவிட்டது.

             சமீபத்தில் ஒரு டீ கடையில் நின்று டீ குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். அங்கு வேலை செய்யும் சிறுவன் சுவரில் தென்பட்ட ஒரு துணிக்கடையின் விளம்பரத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நான் அவனிடம், "ஏன் அதையே பார்க்கிறாய்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன் "அண்ணா அந்த பான்ட் என்ன விலை இருக்கும்?" என்று ஒரு கார்கோ பான்ட்டைக் காட்டினான். நான் "ஒரு 500 ரூபாய் இருக்கும், எதற்கு கேட்கிறாய்?" என்றேன். "எனக்கு தீபாவளி போனஸ் கிடைக்கும். போனஸ் வந்தவுடனே அந்த கடைக்கு போய் நான் அதே பான்ட்டை வாங்கப் போறேன்" என்றான். அப்போது அவன் கண்ணில் தெரிந்தது ஆர்வமா, ஏக்கமா, நம்பிக்கையா என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
                   

Friday, October 8, 2010

திரும்பவும் Dr விஜய்!!


(Disclaimer:  இது எனக்கு வந்த ஒரு ஆங்கில மடலின் தமிழாக்கம். இதற்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.)
  
P.S. சிரிப்பு கண்டிப்பாக தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.

டாகுடரு விஜய் திரும்பவும் வந்துவிட்டார்!
ஒன்டிப்புலியாக!!

 

 மிகவும் அழகாக??

 சும்மா கும்முன்னு(?)..

அய்யய்யோ ...!!!


யம்மா??!!!


 அம்மாடியோ!!!???


 கடவுளே காப்பாத்துப்பா....


 உலக சினிமா வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக பாடிகார்ட் கெட்டப்..


 டெர்ரரான பாடிகார்ட்??



காமெடியான பாடிகார்ட்(?)!!




இந்த படத்தோட முதல் காட்சியில் வானத்த பொளந்துட்டு வர்றாரு நம்ம டாகுடரு விஜய்!!??


எப்பவும் போல மக்களின் நண்பனாய் ஒரு பஞ்ச் டயலாக் (ஹார்ட் ப்ளாக் பஸ்ட்டர் படம் சுறா வில் உள்ளது போல்)

"பாசத்துல 10  நாய்க்கு சமம் வீரத்துல 
100  விஜயகாந்துக்கு சமம் "

ஆனா இந்த படத்துல பஞ்ச் டயலாக் 30  நிமிடம் இருக்கு.


தமிழ்நாட்டின் தலை எழுத்து?